Παρασκευή, 28 Δεκεμβρίου 2012

"ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΠΟΥ ΕΔΙΝΕ"


Το "εικαστικό θέατρο " παρουσιάζει "ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΠΟΥ ΕΔΙΝΕ"  μια εικαστική αφήγηση με σκιές, ζωγραφική πίσω από το φωτισμένο πανί, ζωντανή μουσική και θεατρικό παιχνίδι..
 Σάββατο 29 Δεκεμβρίου 5.30μμ στη μικρή σκηνή της "Ονειρούπολης"..
σκηνοθεσία , προσαρμογή- Κουγιουμτζής Κωνσταντίνος
σκιές, ζωγραφική - Κουγιουμτζής Κωνσταντίνος, Φακίδου Φωτεινή
μουσική επιμέλεια , φλάουτο - Σωτηροπούλου Χριστίνα
 θεατρικό παιχνίδι - Κουγιουμτζή Δόμνα 

Δευτέρα, 3 Δεκεμβρίου 2012

πρόγραμμα παραστάσεων στην "ονειρούπολη"

Ο ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ ΣΤΗΝ ΟΝΕΙΡΟΥΠΟΛΗ 2012-13
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ 
1) Πέμπτη 13  και Παρασκευή 14 Δεκεμβρίου 5μμ και 6μμ στο θεατράκι του λυκείου Ελληνίδων  ένα αφιέρωμα στον Ευγένιο Σπαθάρη με τη συμμετοχή των  Κουγιουμτζή Κωνσταντίνου, Θεοδόση Βογιατζή και Χρήστου Στανίση
2)Κυριακή 16 Δεκεμβρίου Δημ. διαμέρισμα Χωριστής (αίθουσα πολ. Συλλόγου 11.30 π.μ) 
3)Παρασκευή 21 Δεκεμβρίου Δημ. διαμέρισμα Ξηροποτάμου (αίθουσα πολ. Συλλόγου 5 μ.μ)
4)Πέμπτη 27 Δεκεμβρίου Δημ. διαμέρισμα Καλλιφύτου (αίθουσα πολ. Συλλόγου) 5 μ.μ
5)Σάββατο 29 Δεκεμβρίου στη μικρή κεντρική σκηνή της Ονειρούπολης 5.30 μ.μ το ΕΙΚΑΣΤΙΚΌ ΘΕΑΤΡΟ ΣΚΙΩΝ θα παρουσιάσει το υπέροχο παραμύθι "το δέντρο που έδινε"..μία εικαστική παράσταση με σκιές, ζωντανή μουσική, ζωγραφική ,αφήγηση και θεατρικό παιχνίδι.. 
6)Κυριακή 30 Δεκεμβρίου Δημ. διαμέρισμα Καλού Αγρού 11.30 π.μ 

Πέμπτη, 8 Νοεμβρίου 2012

"ψιμύθια και σκιές" 16-25 Νοεμβρίου στη Δημοτική πινακοθήκη "ελευθερία" με τη διοργάνωση του Σ.Γ.Φ.Τ Δράμας..(εγκαίνια έκθεσης τη Παρασκευή 16 Νοεμβρίου στις 9μμ-ώρες λειτουργίας καθημερινά 6μμ-10μμ)


«Ψιμύθια και σκιές»
Η βυζαντινή  ζωγραφική  ή καλύτερα η εικόνα  της ορθόδοξης εκκλησίας είναι μια εικαστική γλώσσα .Αυτό σημαίνει ότι ο τρόπος με τον οποίο προσεγγίζει τις μορφές, ο τρόπος με τον οποίο χρησιμοποιεί τις γραμμές και τα χρώματα αλλά και ο τρόπος με τον οποίο συνθέτει μια σκηνή της θειας οικονομίας δεν είναι φυσιοκρατικός αλλά ζωγραφικός(εικαστικός). Δεν μιμητε δηλαδή τη φύση αλλά φανερώνει την πραγματικότητα μέσα από μια εικαστική πράξη.
Οι γραμμές και τα χρώματα στη ζωγραφική του καθ ημάς τρόπου έχουν στόχο να λειτουργήσουν στην αίσθηση του θεατή ώστε να γίνει φανερή η πρόταση ζωής που κάνει ο πολιτισμός μας (άμεσα επηρεασμένος από την ορθόδοξη παράδοση) που είναι η κοινωνία ,η σχέση!
Από την άλλη το ελληνικό θέατρο σκιών είναι από τα σημαντικότερα κομμάτια του Ελληνικού πολιτισμού τα τελευταία 150 τουλάχιστον χρόνια.
Κάθε παράσταση αποτελεί μια ολοκληρωμένη φανέρωση της εικαστικής έκφρασης του λαού μας.
Oι καλλιτέχνες της σκιάς είναι επίσης φορείς μια παράδοσης που κουβαλά μέσα της τη πρόταση ζωής που κάνει ο πολιτισμός μας.
Η εικαστική γλώσσα του καθ ημάς τρόπου είναι μια γλώσσα που την καταλαβαίνει ο Έλληνας και φυσικό είναι αυτή τη γλώσσα να χρησιμοποίησαν οι μεγάλοι μάστορες του λαϊκού θεάτρου ως μέλη μιας κοινότητας που μιλούσε αυτή τη γλώσσα .
Η ζωγραφική στο θέατρο σκιών έχει την ιδία λογική αναφοράς στο θεατή με τη ζωγραφική που είναι ιστορημένες οι εικόνες στις εκκλησιές μας , με τις οποίες είχαν επαφή και οι σκιοπαικτες. Και στο θέατρο σκιών ο θεατής είναι μπροστά από τα όσα συμβαίνουν στο πανί όπως και ο προσκυνητής σε μια εικόνα. Και εδώ έχουμε την έλλειψη βάθους, δηλαδή την έλλειψη προοπτικής προς τα μέσα και τη ζωγραφική σε δυο διαστάσεις  ύψους και πλάτους, αλλά και μια τρίτη διάσταση που όμως δεν είναι με προοπτική προς τα μέσα (προς το βάθος) αλλά προς τα μπροστά (προς το θεατή) .
Με τον τρόπο αυτό τα εικονιζόμενα τείνουν να βγούνε από το ζωγραφικό χώρο των δύο διαστάσεων και να κινηθούν προς το θεατή .
Έτσι κάθε παράσταση γίνεται μία ακολουθία όπου το κοινό συμπάσχει, συν-κινείται και γίνεται μέτοχος του δράματος.
Μια πορεία είναι αυτή η έκθεση από τη ζωγραφική των εικόνων  στο Ελληνικό θέατρο σκιών  χρησιμοποιώντας την εικαστική γλώσσα των πατέρων και των παππούδων μου..
Με τη γλώσσα αυτή ,της ενότητας και της κοινωνίας διάλεξα να ζωγραφίσω τους ήρωες μου.
 Όλοι είναι εδώ σε ένα εικαστικό διάλογο ..…άγγελοι, ασκητές, μάρτυρες, σκιές ..  ο Καραγκιόζης ,ο Χατζηαβάτης, ο Μπάρμπα Γιώργος, ο Νιόνιος και ο Μορφονιός ,ο Μέγας Αλέξανδρος και ο δράκοντας …
Ήρωες χάρτινοι , σκιές που ζωντανεύουν μέσα από τα χρώματα της καθ ημάς παράδοσης.. .
Προπλασμοί ,γραψίματα ,κόκκινα ερκολάνο, ώχρες χρυσές ,πράσινα του τσάγαλου
και στο τέλος τα ψιμύθια.. απλώνουν λευκό σεντόνι και ταξιδεύουν τα όνειρα μας ..

Κουγιουμτζής Κωνσταντίνος
Εικαστικός 

Κυριακή, 4 Νοεμβρίου 2012

"ψιμύθια και σκιές" 16-25/11/2012 δημοτική πινακοθήκη "Ελευθερία" στη Δράμα(εγκαίνια έκθεσης τη Παρασκευή 16 Νοεμβρίου στις 9μμ-ώρες λειτουργίας καθημερινά 6μμ-10μμ)

Η έκθεση "ψιμύθια και σκιές" είναι μια εικαστική διαδρομή από τη βυζαντινή ζωγραφική στο Ελληνικό θέατρο σκιών του Καραγκιόζη και από εκεί στη σύγχρονη τέχνη,με τη ματιά ενός εικονογράφου και Καραγκιοζοπαίχτη του καθ ημάς τρόπου..
16-25 Νοεμβρίου Δημοτική πινακοθήκη "Ελευθερία" στη Δράμα, με τη διοργάνωση το Συλ.Φίλων Γραμμάτων και Τεχνών Δράμας...(εγκαίνια Παρασκευή 16 Νοεμβρίου 9μμ)


 "Η έκθεση αυτή είναι μια προσπάθεια να συνυπάρξουν εικαστικά η βυζαντινή ζωγραφική παράδοση και το Ελληνικό θέατρο σκιών του Καραγκιόζη. Ασκητές,άγγελοι , ήρωες και μάρτυρες συναντούν τον Καραγκιόζη, το Χατζηαβάτη , το Μορφονιό, το Μπάρμπα Γιώργο, το Νιόνιο, το Σταύρακα...Δεν κουράστηκα καθόλου να τα παντρέψω όλα αυτά..έτσι και αλλιώς έχουν κοινό εικαστικό λόγο..το λόγο της κοινωνίας και της ενότητας που υπάρχει στο καθ ημάς πολιτισμό..το λόγο που προσκαλεί σε μία σχέση μέσα από γραμμές και χρώματα που φιλιώνουν τα ξένα και που κάνει κάθε εικόνα,κάθε παράσταση μια ακολουθία στη οποία ο θεατής πλέον γίνεται μέτοχος του δράματος.."
Κωνσταντίνος Κουγιουμτζής

Τρίτη, 16 Οκτωβρίου 2012

"ψιμύθια και σκιές" 16-25 Νοεμβρίου εκθεσιακός χώρος "Ελευθερία" στη Δράμα..με τη διοργάνωση του Σ.Φ.Γ.Τ Δράμας

"ΨΙΜΎΘΙΑ ΚΑΙ ΣΚΙΕΣ- η βυζαντινή ζωγραφική φωτίζει το πανί του Καραγκιόζη"
Η διαδρομή απο την Βυζαντινή εικόνα στο θέατρο σκιών και απο το θέατρο σκιών στη σύγχρονη τέχνη μέσα απο τα μάτια ενός εικονογράφου του καθ΄ ήμας τρόπου...
16-25 Νοεμβρίου στον εκθεσιακό χώρο "Ελευθερία" στη Δράμα με τη διοργάνωση του Συλλόγου Φίλων Γραμμάτων και Τεχνών Δράμας

Σάββατο, 6 Οκτωβρίου 2012

καραγκιόζης..

οι ηρωες με τα σπαθιά..
οι δράκοντες και τα θεριά..
ο θάνατος και η ζωή..
ο πόλεμος και η γιορτή..
το γέλιο και το δάκρυ..
απ του ματιού την άκρη..
είμαι σκιά του καθενός..
είμαι ο άλλος σου ο εαυτός ..

Τετάρτη, 3 Οκτωβρίου 2012

"εικαστικό θέατρο σκιών Κουγιουμτζή Κωνσταντίνου"

Το " Εικαστικό Θέατρο σκιών- παιδική σκηνή "  για τη περίοδο "χειμώνας - άνοιξη 2012-13" παρουσιάζει τον κύκλο παραστάσεων "ψιμύθια και σκιές".Πρόκειται για παραστάσεις από το παραδοσιακό ρεπερτόριο του Ελληνικού θεάτρου σκιών (του Καραγκιόζη)  εμπλουτισμένες με ζωγραφική ζωντανά μπροστά στο κοινό,μουσική,κούκλες, θεατρικό παιχνίδι, συνοδεία  των ζωγραφικών μικρογραφιών μας με τίτλο "ψιμύθια στις σκιές"..
Για το μήνα Οκτώβριο ,Νοέμβριο και Δεκέμβριο παρουσιάζουμε μια διασκευή του κλασσικού αριστουργήματος  "Ο Μέγας Αλέξανδρος και το καταραμένο φίδι σαν παραμύθι". 
Για παραστάσεις σε σχολεία ,πολιτιστικούς συλλόγους, Δήμους και άλλους φορείς στο τηλέφωνο μας 6974709733 και στο ηλεκτρονικό  μας ταχυδρομείο www.panselinos74@yahoo.gr..
Κωνσταντίνος Κουγιουμτζής 
Εικαστικό Θέατρο Σκιών

Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου 2012

"ο Καραγκιόζης Μακεδονομάχος και η ζωγραφική του τρόπου"

Πότε παλικάρι του Κατσαντώνη, πότε του Διάκου, του Κολοκοτρώνη…άλλοτε στρατιώτης στο Αλβανικό μέτωπο και στο έπος του 40…στο Μακεδονικό αγώνα στο πλευρό των μεγάλων καπεταναίων.. σύντροφος του πολυμήχανου Οδυσσέα και του μυθικού Ηρακλή.. 
βοηθός του μέγα Αλέξανδρου για να σκοτώσει το δράκοντα (άλλος συμβολισμός αφού στη περίπτωση αυτή ο Μ.Αλέξανδρος είναι ο δρακοκτόνος στη θέση του Αγ.Γεωργίου )…σύντροφος του Διγενή και αδελφικός φίλος του Ερωτόκριτου..ο Καραγκιόζης είναι πάντα η ζωντανή εικόνα του απλού ανθρώπου του λαού..ο Καραγκιόζης Μακεδονομάχος δεν ήταν ένα ζωντανό πρόσωπο αλλά στο δικό του πρόσωπο εικονίζεται (συμβολικά) ο κάθε ανώνυμος στρατιώτης που πολέμησε στο πλευρό των μεγάλων στρατηγών και καπεταναίων..είναι ο παππούς μου..ο παππούς σου..που αν και δεν τους ξέρει κανείς και δεν τους έγραψε ποτέ η ιστορία.. ήταν πάντοτε εκεί και έδωσαν τη ζωή τους για τα ιδανικά τους, για τη πατρίδα τους…
Σε κάθε περίπτωση ο καλλιτέχνης δανείζεται (συμβολικά) το πρόσωπο του Καραγκιόζη για να εικονίσει τον απλό Έλληνα..τον απλό στρατιώτη, τον απλό λαό..
Για περισσότερο από έναν αιώνα το Ελληνικό θέατρο σκιών χρησιμοποίησε όλα τα εκφραστικά μέσα του πολιτισμού μας(ζωγραφική,μουσική,λόγο,θέατρο) για να παρουσιάσει τη παράδοση και την ιστορία του ταλαίπωρου αυτού τόπου..

Τετάρτη, 26 Σεπτεμβρίου 2012

1912-πρόσωπα και εικόνες..μια εικαστική προσέγγιση των χρόνων της απελευθέρωσης της θεσσαλονίκης και του Μακεδονικού αγώνα


Γιώργος Κόρδης
Γιάννης Βράνος
Δημήτρης Τσιάντας
Κωνσταντίνος Ξενόπουλος
Κωστής Παντελάκης
Αγγελική Κωνσταντοπούλου
Σωτήρης Παναηλίδης
Κωνσταντίνος Κουγιουμτζής
Γιώργος Μίχος
Σπύρος Καρέλας

και η ακούραστη Μαρία Χατζοπούλου που έκανε τόσο κόπο για τη διοργάνωση αυτής της έκθεσης.. ΑΛΑΤΖΑ ΙΜΑΡΕΤ Θεσσαλονίκη ..απο τις 8 εως 30 Οκτωβρίου ... 

Τρίτη, 25 Σεπτεμβρίου 2012

μακεδονομάχος.."1912-πρόσωπα και εικόνες"

"ο μακεδονομάχος Καπετάν Δούκας Ζέρβας"..σκαλιστή φιγουρα σε χαρτόνι 
"1912-πρόσωπα και εικόνες" μια εικαστική προσέγγιση στα χρόνια της απελευθέρωσης της Θεσ/κης και του Μακεδονικού αγώνα μεσα απο τη ματιά 11 ζωγράφων του καθ ημάς τρόπου...
Γιώργος 
Κόρδης
Γιάννης Βράνος
Δημήτρης Τσιάντας
Κωνσταντίνος Ξενόπουλος
Κωστής Παντελάκης
Αγγελική Κωνσταντοπούλου
Σωτήρης Παναηλίδης
Κωνσταντίνος Κουγιουμτζής
Γιώργος Μίχος
Σπύρος Καρέλας

και η ακούραστη Μαρία Χατζοπούλου που έκανε τόσο κόπο για τη διοργάνωση αυτής της έκθεσης.. ΑΛΑΤΖΑ ΙΜΑΡΕΤ Θεσσαλονίκη ..απο τις 8 εως 30 Οκτωβρίου ... 

Τετάρτη, 19 Σεπτεμβρίου 2012

"1912-πρόσωπα και εικόνες"...


 Μία εικαστική προσέγγιση στα χρόνια της απελευθέρωσης της Θεσ/κης και του Μακεδονικού αγώνα μέσα από τη ματιά 11 ζωγράφων του καθ ημάς τρόπου...
Γιώργος Κόρδης
Γιάννης Βράνος
Δημήτρης Τσιάντας
Κωνσταντίνος Ξενόπουλος
Κωστής Παντελάκης
Αγγελική Κωνσταντοπούλου
Σωτήρης Παναηλίδης
Κωνσταντίνος Κουγιουμτζής
Γιώργος Μίχος
Σπύρος Καρέλλας
και η ακούραστη Μαρία Χατζοπούλου που έκανε τόσο κόπο για τη διοργάνωση αυτής της έκθεσης.. ΑΛΑΤΖΑ ΙΜΑΡΕΤ Θεσσαλονίκη ..απο τις 8 εως 30 Οκτωβρίου ...

ΈΛΛΗΝΑΣ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΟΠΑΙΚΤΗΣ – ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ ΟΡΧΗΣΤΡΑ




Άνθρωπος ορχήστρα είναι ο Έλληνας  καραγκιοζοπαίχτης. Ένας καλλιτέχνης κάθε καιρού και εποχής. Τα εργαλεία της δουλειάς του?  Πλαστικά, δέρμα ,σινικές, μολύβια , ξυλά, σίδερα , χρώματα, πινέλα ….χαρτόνια! Αυτά τα ταπεινά χαρτόνια  που είναι σκαλισμένα με πολύ μεράκι κόπο και υπομονή . Χαρτόνια που μπορεί να τα βρει ακόμη και  από αυτά που οι άνθρωποι πετούνε για …σκουπίδια . Τίποτε δεν είναι άχρηστο για ένα καραγκιοζοπαίχτη αφού μπορεί να πλάσει το παραμύθι στη καρδιά μας με ότι μπορεί να φανταστεί κανείς. Δημιουργεί ήχους και χρώματα με εφημερίδες, λαμαρίνες, πέτρες, βεγγαλικά…
Είναι ο ζωγράφος, ο χαράκτης, ο σκηνοθέτης, ο φωτιστής, ο μηχανικός σκηνής, πολλές φορές ακόμη μαραγκός και σιδεράς.
Παίζει όλους τους ρόλους μόνος, αυτοσχεδιάζοντας επάνω σε μια περίληψη του έργου και κάθε παράσταση ακόμη και αν έχει το ίδιο θέμα είναι καινούργια , γεμάτη φρεσκάδα.
Ο καραγκιοζοπαίχτης έχει μια περίεργη σχέση με το κοινό του και αυτό γιατί δεν το βλέπει ποτέ! Μόνο ακούγοντας το καταλαβαίνει αν στο κοινό αρέσει αυτό που κάνει.  Το γέλιο ή το χειροκρότημα είναι αυτό που θα του δώσει κουράγιο να συνεχίσει 
Γυρίζει όλο το κόσμο, στήνει  το λευκό του σεντόνι και κάθε βράδυ χαρίζει το γέλιο και το δάκρυ.

Η ΕΙΚΟΝΑ ΩΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΗ ΤΕΧΝΗ




Ο άνθρωπος κατά τη διδασκαλία της ορθόδοξης εκκλησίας είναι πλασμένος κατά εικόνα του θεού και με τη χάρη του  καλείτε να φτάσει στο καθ ομοίωση.Είναι δηλαδή πλασμένος στα πρότυπα του δημιουργού του όποιος είναι κοινωνία μοναδικών και ανεπανάληπτων  προσώπων. Ο θεός μας είναι σχέση προσώπων και με αυτό το πρόσωπο(το τριαδικό) αποκαλύπτετε στο κόσμο και αυτή του την ιδιότητα είναι που καλείτε ο άνθρωπος να μιμηθεί και να βιώσει, μέσα στα μυστήρια που ο ίδιος παρέδωσε  και κυρίως μέσα στο μυστήριο της ευχαριστίας. Μέσα στη ευχαριστιακή σύναξη ο άνθρωπος μετέχει σαν πρόσωπο, σαν μια ψυχοσωματική ενότητα και καλείτε να βιώσει το γεγονός της κοινωνίας με το θεό με όλη του την ύπαρξη. Η εκκλησία  μέσα στην ευχαριστιακή σύναξη φροντίζει  για την σωτηρία  του κάθε ανθρώπου που ως πρόσωπο μοναδικό και ανεπανάληπτο καλείτε να κοινωνήσει με το δημιουργό του και με τη ψυχή του αλλά και με το σώμα του. Για να βοηθήσει τον άνθρωπο να βιώσει με όλη του την ύπαρξη αυτή την ένωση με το θεό αλλά και να του δώσει ένα παράδειγμα ζωης και μια απόδειξη ότι όλα όσα του προτείνει δεν είναι αδύνατα, χρησιμοποίησε τις λειτουργικές τέχνες. Και είναι λειτουργικές γιατί ακριβώς λειτουργούν στις αισθήσεις του ανθρώπου έτσι ώστε να τον συν-κινήσουν, να τον κάνουν δηλαδή να κινηθεί μαζί με τον ίδιο Το Θεό ο όποιος έχει ήδη  κάνει την είσοδο στο κόσμο με την γέννηση Του, τη ζωή Του, Τη σταύρωση και την ανάσταση Του, αλλά και μέσα από την ζωή των αγίων της εκκλησίας Του, οι οποίοι φέρουν ακριβώς αυτό το ήθος, της κοινωνίας και της ενότητας. Οι λειτουργικές αυτές τέχνες φροντίζουν να ερεθίσουν κάθε αίσθηση του ανθρώπου ώστε και το σώμα, πέρα από τη ψυχή η οποία μετέχει δια της προσευχής, να γίνει και αυτό ενεργό και έτσι ολόκληρο το πρόσωπο του ανθρώπου να μετέχει στο ποθούμενο που είναι η ένωση με το αναστημένο σώμα του Χριστού  και να γίνει μέλος του σώματος αυτού. Αυτός είναι ο ρόλος της μουσικής  που προσπαθεί με την αίσθηση της ακοής να συντονίσει τα μέλη της σύναξης ώστε το κάθε μέλος να φύγει από την ατομικότητα και να λειτουργήσει ως  μέλος τους σώματος αποφεύγοντας την αταξία και τη διάσπαση. Με τα διαφορά θυμιάματα λειτουργεί η αίσθηση της όσφρησης και  φυσικά   η γεύση μας μετέχοντας στο άγιο ποτήριο .Η εικόνα   λειτουργεί μέσα από την αίσθηση της όρασης και  κάνει ορατό στα μάτια του θεατή-προσκυνητή ,μέσα από εικαστικό λογο (δηλαδή με γραμμές και χρώματα), το ήθος της εκκλησίας.
Η βυζαντινή λοιπόν ζωγραφική  ή καλύτερα η εικόνα  της ορθόδοξης εκκλησίας είναι μια εικαστική γλώσσα .Αυτό σημαίνει ότι ο τρόπος με τον οποίο προσεγγίζει τις μορφές, ο τρόπος με τον οποίο χρησιμοποιεί τις γραμμές και τα χρώματα αλλά και ο τρόπος με τον οποίο συνθέτει μια σκηνή της θειας οικονομίας δεν είναι φυσιοκρατικός αλλά ζωγραφικός(εικαστικός). Δεν μιμητε δηλαδή τη φύση αλλά φανερώνει την πραγματικότητα μέσα από μια εικαστική πράξη. Οι γραμμές και τα χρώματα στη ορθόδοξη εικόνα έχουν στόχο να λειτουργήσουν στην αίσθηση του θεατή ώστε να γίνει φανερό  σε αυτόν, το πρόσωπο  του εικονιζόμενου ως υπόσταση ,ως παρουσία και μόνο , και το οποίο πρόσωπο  φέρει  το ήθος της εκκλησίας που είναι η κοινωνία ,η σχέση! Ο Χριστός ηρθε στο κόσμο. έκανε πρώτος της κίνηση να συναντήσει τον άνθρωπο και ,φυσικά ολόκληρη τη κτίση έτσι ώστε να την αγιάσει και να τη σώσει. Αυτή τη κίνηση του θεού προς το κόσμο κάνει ορατή η εικόνα με διαφορά εικαστικά ευρήματα όπως είναι η γραμμή, οι σχέσεις των χρωμάτων και φυσικά ο ρυθμός.
Ο ρυθμός είναι ο τρόπος που ο εικονογράφος διαχειρίζεται το πώς της σχέσης των στοιχειών που συνθέτουν την εικόνα αλλά και το πώς της σχέσης της εικόνας (του εικονιζόμενου δηλαδή προσώπου) με τον θεατή.
Η εικόνα  υπάρχει ως προς το θεατή – προσκυνητή .Τα εικονιζόμενα  δεν ζωγραφίζονται σε ένα δικό τους χώρο-χρόνο αλλά παροντοπιουνται και κινούνται στο χώρο του θεατή και υπάρχουν ως προς αυτόν .
Η εικόνα δηλαδή δείχνει το πρόσωπο του εικονιζόμενου και μας λέει  ότι είναι παρών μέσα στη λειτουργική σύναξη και φυσικά σε λειτουργικό χρόνο και χώρο.
Όταν δηλαδή λέει η εκκλησία ότι <<σήμερον κρεμάτε επί ξύλου>> αυτό είναι ένα γεγονός που συμβαίνει τη στιγμή εκείνη και δεν είναι μια ανάμνηση η μια συμβολική πράξη.
 Αυτή η παροντοποίηση των εικονιζομένων επιτυγχάνεται με τη ρυθμική ανάπτυξη του εικαστικού έργου. Έτσι οι δυνάμεις φυγής του έργου με τον σχετικό προοπτικό σχεδιασμό(*κατά τη γνώμη μας είναι καλύτερο να το λέμε έτσι) ή αλλιώς τη λεγόμενη ανάστροφη προοπτική, καθώς και ο τρόπος “φωτισμού” του έργου λειτουργούν  με τέτοιο τρόπο ώστε να υπάρχει προβολή των εικονιζομένων στο χώρο και στο χρόνο των θεατών. Με την ρυθμική αυτή εικαστική ανάπτυξη μπροστά από την εικόνα δημιουργείται ένας κώνος στον οποίο εισέρχεται ο θεατής και γίνεται οργανικό μέρος και σημείο αναφοράς του έργου. Κλασσικό παράδειγμα είναι η εικόνα που όπου σταθείς μπροστά της το βλέμμα της σε ακολουθεί παντού κινούμενη μαζί σου.
Αντίθετα με ότι συμβαίνει στην λεγόμενη ευρωπαϊκή ζωγραφική (οπού ο θεατής βρίσκεται μπροστά σε μια «εικονική» πραγματικότητα ξένη ως προς αυτόν) στη βυζαντινή τέχνη τα στοιχεία που συνθέτουν την εικόνα κινούνται από την ζωγραφική επιφάνεια προς τον χώρο του θεατή. Έτσι με βασική αρχή του σχεδιασμού της σύνθεσης την λεγόμενη ανάστροφη προοπτική, τα εικονιζόμενα μοιάζουν σαν να βγαίνουν από τη ζωγραφική επιφάνεια για να συναντήσουν το θεατή .
Οι δυνάμεις φυγής της σύνθεσης δεν υποχωρούν προς το βάθος όπως την ευρωπαϊκή τέχνη  (με συνέπεια να υπάρχει ο λεγόμενος ορίζοντας που όσο προχωρούμε προς αυτόν να σχεδιάζουμε συνεχώς και μικρότερα τα αντικείμενα δημιουργώντας τη λεγόμενη «προοπτική») αλλά ο βυζαντινός ζωγράφος αποφεύγοντας το βάθος  που δεν ευνοεί τη δημιουργία κοινωνίας με το εικονιζόμενο πρόσωπο και το θεατή,( αφού απομακρύνει τα εικονιζόμενα από το θεατή και δημιουργεί μια καινούργια πραγματικότητα που μπορεί να υπάρχει σε χώρο-χρόνο ξένο με αυτόν) ότι θέλει να είναι στο βάθος το σχεδιάζει ψηλά και ότι θέλει να είναι σε πρώτο πλάνο το σχεδιάζει χαμηλά. Ετσι ο θεατής μπορεί να δει ολόκληρη τη κορυφή του βουνού που μοιάζει να γέρνει προς αυτόν  ή  τη στέγη ενός κτιρίου.
Έτσι η σύνθεση αναπτύσσετε προς τα επάνω (ψηλά) και όχι προς τα πίσω ,προς το βάθος..
Αντίστοιχα και με  το χρώμα ο «βυζαντινός» ζωγράφος  σπρώχνει το εικονιζόμενο προς τα μπροστά (προς το θεατή)  τοποθετώντας τα θερμά χρώματα ( που κινούνται ταχύτερα στο μάτι του θεατή από ότι τα ψυχρά) στο βάθος και τα ψυχρά σε πρώτο πλάνο ,δημιουργώντας μια αίσθηση απουσίας του βάθους.
Με τον τρόπο αυτό οι μορφές και τα στοιχεία της σύνθεσης κινούνται προς τον θεατή και φανερώνουν ακριβώς αυτή τη κίνηση που έκανε ο ίδιος Ο Θεός  να συναντήσει τον άνθρωπο.
 Ο θεατής – προσκυνητής από τη πλευρά του δεν χρειάζεται να κάνει τίποτε σχεδόν για να σχετιστεί με το εικονιζόμενο πρόσωπο ,παρά μόνο να απαντήσει θετικά στη πρόσκληση σχέσης του Θεού (μέσω και της εικόνας) στο σώμα του οποίου είναι μπολιασμένο το εικονιζόμενο πρόσωπο.
 Ο τρόπος  του εικονογραφειν για τους ορθοδόξους βυζαντινούς είναι μια καθαρά εικαστική πράξη η οποία  με εικαστικά ευρήματα(ρυθμός ,γραμμή, χρώμα, σύνθεση) κάνει ορατή στον θεατή-προσκυνητή τη μορφή του αγίου ή τα γεγονότα της θειας οικονομίας , δίνοντας την αίσθηση της παροντοποιησης των εικονιζόμενων στον χώρο-χρόνο του θεατή, και να δώσει την δυνατότητα κοινωνίας των εικονιζόμενων με αυτόν. Και αυτό είναι θεολογία…..
Κουγιουμτζής Κωνσταντίνος (εικονογράφος -σκιοπαίχτης-εικαστικός)

"φωνή αύρας λεπτής"..

φωνή αύρας λεπτής …..
Βρήκε το θεό σαν φωνή αύρας λεπτής
Σε ένα απαλό αεράκι που του χάιδεψε το μάγουλο
Στον ήλιο  που του χτύπησε φιλικά στη πλάτη
Στην αγκαλιά του φεγγαριού
Στο πέταγμα της πεταλούδας
Στα χρώματα του ουράνιου τόξου
Στη μυρωδιά του χώματος μετά τη βροχή
Στο ταλέντο ενός ζωγράφου
Στη μοναδική φωνή ενός τενόρου
Στο κλάμα ενός μωρού
Στο δάκρυ μιας αγάπης
Στο φιλί ενός έρωτα….
φωνή αύρας λεπτής …..

Τρίτη, 18 Σεπτεμβρίου 2012

"Ο ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΟ ΦΙΔΙ σαν παραμύθι" ..


"Ο ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΟ ΦΙΔΙ σαν παραμύθι" .. "κόκκινη κλωστή δεμένη στην ανέμη τυλιγμένη δωσ της κλώτσο να κυλίσει παραμύθι να αρχίσει...για δράκους και για ήρωες,με γέλιο και με δάκρυ, με κατορθώματα ακουστά στο κόσμο απ άκρη σ άκρη..ήταν μιά κόρη όμορφη,μιά κόρη παινεμένη ,όμως μιά μοίρα φοβερή έλαχε στη καϊμένη..σ αυτή ο κλήρος έπεσε τη χώρα για να σώσει,θυσία η ίδια να γενεί ο δράκος να μερώσει ..ετσι θ αφήσει το νερό και η δίψα όλων θα σβήσει οταν ,με το κορμάκι της το δράκοντα ταίσει..Μέσα στη τόση απελπισιά,μέσα σ αυτό το πόνο, χρειάζεται ένας ήρωας να ρθει μέσα απ το χρόνο..για να νικήσει το θεριό ,τη λύση για να δώσει να φέρει πίσω το νερό , τη κόρη να γλυτώσει..Αβάντι μαέστρο.."
κόκκινη κλωστή δεμένη στην ανέμη τυλιγμένη..δώς της κλώτσο να κυλίσει παραμύθι να αρχίσει..για δράκους και για ήρωες,με γέλιο και με δάκρυ,με κατορθώματα ακουστά στο κόσμο απ άκρη σ άκρη...ήταν μιά κόρη όμορφη,μιά κόρη παινεμένη,όμως μια μοίρα φοβερή έλαχε στη καϊμένη..σ αυτή ο κλήρος έπεσε τη χώρα για να σώσει,θυσία η ίδια να γενεί ο δράκος να μερώσει..έτσι θ αφήσει το νερό και η δίψα όλων θα σβήσει όταν, με το κορμάκι της το δράκοντα ταίσει...μέσα στη τόση απελπισιά, μέσα  σαυτό τον πόνο, χρειάζεται ένας ήρωας να ρθει μέσα απ τον χρόνο..για να νικήσει το θεριό,τη λύση για να δώσει, να φέρει πισω το νερό, τη κόρη να γλυτώσει..Αβάντι μαεστρο..



Πέμπτη, 16 Αυγούστου 2012


ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΣΚΙΩΝ  ΩΣ  ΤΕΚΝΟ ΤΟΥ ΚΑΘ ΗΜΑΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

Ο καραγκιόζης είναι ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της λαϊκής κουλτούρας τα τελευταία 150 περίπου χρόνια. Eίναι ένα θέατρο που κουβαλά μέσα του όλα εκείνα τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν τον ελληνικό πολιτισμό. Η σχέση του με τις άλλες μορφές έκφρασης του καθ ημάς τρόπου είναι μεγάλη και φυσικά σαν θέατρο που είναι  εξαρτάτε από αυτές σε πολύ μεγάλο βαθμό. Η εικαστική γλώσσα του καθ ημάς τρόπου είναι μια γλώσσα που την καταλαβαίνει ο Έλληνας και φυσικό είναι αυτή τη γλώσσα να χρησιμοποιησαν οι μεγάλοι μάστορες του λαϊκού θεάτρου ως μέλη μιας κοινότητας που μιλούσε αυτή τη γλώσσα .

Η ζωγραφική ,η μουσική, ο τρόπος έκφρασης του λόγου  είχαν μια φυσική σχέση με το θέατρο σκιών . Οι τεχνίτες δηλαδή  δεν σκέφτηκαν ποτέ να κάνουν κάτι άλλο στο θέατρο τους παρά να μιλήσουν με την  γλώσσα που γνώριζαν και που μόνο με αυτή θα μπορούσαν να κοινωνήσουν το έργο τους στου θεατές.
Η ζωγραφική έχει την ιδία λογική αναφοράς στο θεατή με τη ζωγραφική που είναι ιστορημένες οι εικόνες στις εκκλησιές μας , με τις οποίες είχαν επαφή και οι σκιοπαικτες. Και στο θέατρο σκιών ο θεατής είναι μπροστά από τα όσα συμβαίνουν στο πανί όπως και ο προσκυνητής σε μια εικόνα. Και εδώ έχουμε την έλλειψη βάθους, δηλαδή την έλλειψη προοπτικής προς τα πίσω (και είναι ένα πολύ σοβαρό λάθος των συγχρόνων παικτών που προσπαθούν να ζωγραφίζουν με προοπτική προς τα μέσα δημιουργώντας χώρο) και τη ζωγραφική σε δυο διαστάσεις  ύψους και πλάτους, αλλά και μια τρίτη διάσταση που όμως δεν είναι με προοπτική προς τα μέσα (προς το βάθος) αλλά προς τα μπροστά (προς το θεατή)  . Αυτό συμβαίνει ειδικά στις  «σκαλιστές » μαυροασπρες φιγούρες λόγω του φωτός που είναι πίσω από αυτές  και τις σπρώχνει προς τα μπροστά προς το θεατή. Βέβαια το σχέδιο είναι προφίλ σε αντίθεση με τη βυζαντινή ζωγραφική που η θέση προφίλ δεν είναι κάτι που συνηθίζουν οι ζωγράφοι, αλλά αυτό μάλλον οφείλεται σε τεχνικούς λογούς και κυρίως στην ανάγκη που υπήρχε να κάνουν μια μορφή που να είναι  ευδιάκριτη στο θεατή μέσα από μια σκιά και σίγουρα η θέση προφίλ προσφέρετε, ειδικά στη περίπτωση που έχουμε ασπρόμαυρες φιγούρες από αδιαφανή υλικά όπως το χαρτόνι, που για να φανούν οι λεπτομέρειες πρέπει  σκαλιστούν με κοπίδια αφαιρώντας από το χαρτόνι τα πολύ βασικά χαρακτηριστικά όπως τα μάτια, το μουστάκι κλπ .
Η ζωγραφική των κτηρίων και των αντικειμένων ,ακολουθεί τη λογική της βυζαντινής ζωγραφικής ειδικά από τη στιγμή που όλα αυτά «πατούν» επάνω στην ιδία ευθεία της γραμμής εδάφους. Αναγκαστικά από τη στιγμή που δεν μπορούν να αναπτυχθούν προς τα πίσω ακολουθούν το βασικό κανόνα της «σχετικής» προοπτικής της βυζαντινής ζωγραφικής ,ζωγραφίζοντας ότι είναι πίσω ψηλά και ότι είναι μπροστά χαμηλά. Έτσι λοιπόν το τραπέζι που γράφει ο καραγκιόζης γραμματικός πατά και με τα 4 πόδια στην ιδία γραμμή εδάφους και ο θεατής βλέπει ολόκληρη την επάνω επιφάνεια του τραπεζιού το οποίο μοιάζει να «γέρνει» προς αυτόν.

Η αίσθηση του χώρου πάλι έχει πολλές ομοιότητες με τον τρόπο που οι βυζαντινοί ζωγράφοι αντιλαμβάνονται τη ροή της κίνησης. Ο καραγκιόζης ως πρωταγωνιστής του θεάτρου έχει το σπίτι του (καλύβα)  πάντοτε αριστερά του θεατή, ενώ από την άλλη το σαράι του πασά βρίσκετε πάντοτε δεξιά του θεατή.
Αυτό δεν γίνετε  για κανέναν άλλο λόγο παρά μόνο γιατί η αίσθηση του έρχομαι από-προς στον  καθ ημάς πολιτισμό είναι από τα αριστερά προς τα δεξιά όπως γραφούμε και διαβάζουμε.
 Με παρόμοιο τρόπο μια βυζαντινή εικόνα τοποθετεί τη δράση με αναφορά στην αίσθηση του θεατή όπως για παράδειγμα στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου ,οπού ο Άγγελος έρχεται από αριστερά προς τα δεξιά να φέρει το μήνυμα της σαρκώσεως στη  Παναγία.
 Ο τρόπος εκφοράς του λόγου και κυρίως ο ρυθμός που χρησιμοποιούν οι καλλιτέχνες του θεάτρου σκιών έχει πολλά κοινά με τον τρόπο ανάγνωσης των κειμένων στη διάρκεια των εκκλησιαστικών ακολουθιών.  Η δράση στο θέατρο σκιών δεν μπορεί να είναι  πολύ έντονη γιατί έχει όρια στο τρόπο που αυτή θα κοινωνήσει με την αίσθηση του θεατή και αυτό είναι φυσικό αφού και τα μέσα που χρησιμοποιεί ο σκιοπαικτης για να φανερώσει τη δράση ,έχουν τα όρια που επιβάλει το τεντωμένο πανάκι που είναι ανάμεσα στις φιγούρες ( πρωταγωνιστές) και στο θεατή.
Έτσι ο τρόπος εκφοράς του λόγου είναι πολύ σημαντικός και πρέπει να έχει την δυνατότητα να ενώνει το κοινό ως προς αυτό και με αυτό αυτό που βλέπει ,ώστε να μην υπάρχει διάσπαση.
  Κάτι ανάλογο γίνετε στις εκκλησιαστικές ακολουθίες με τη  μουσική η οποία ως λειτουργική τέχνη που είναι έχει ως στόχο, χρησιμοποιώντας  τον ρυθμό , να ενώσει τα μέλη της κοινότητας σε ένα σώμα χωρίς να υπάρχει διάσπαση.

 Ο καραγκιοζοπαίχτης  δεν βλέπει το κοινό του (αφού ανάμεσα τους υπάρχει το πανί).Έτσι  χρησιμοποιεί το ρυθμό στην εκφορά του λόγου τη ζωγραφική, τη μουσική, τη κίνηση,  ώστε να συντονίσει το κοινό του με αυτό που κάθε φορά παρουσιάζει.
Με το τρόπο αυτό  κάθε παράσταση είναι μια ακολουθία που το κοινό συμμετέχει στα δρώμενα και ακολουθεί, συμπάσχει και γίνετε μέτοχος του δράματος.

Κουγιουμτζής Κωνσταντίνος
Ζωγράφος- Αγιογράφος- Σκιοπαίκτης

Σάββατο, 11 Αυγούστου 2012

Πρόγραμμα παραστάσεων Αύγουστος 2012


13 Αυγούστου: Παγονέρι Δράμας στην παράσταση με τίτλο "Έλα βρε Μπαρμαγιώργο να σε παντρέψουμε"

22 Αυγούστου: Δημοτικό Θερινό Θέατρο Σερρών στη παράσταση με τίτλο "Έλα βρε Μπαρμαγιώργο να σε παντρέψουμε"

24 Αυγούστου: Δημοτικό Θέατρο Πάρκου Κατερίνης στην παράσταση με τίτλο "Έλα βρε Μπαρμαγιώργο να σε παντρέψουμε"

25 Αυγούστου: Πτολεμαΐδα μουσικοχορευτική παράσταση με τον Μικρασιατικό σύλλογο με αποσπάσματα από το παραδοσιακό έργο "Οι τρεις ερωτήσεις και το ψέμα του Πασά"